همون لحظه که خیلی چیزا مطابق میلت نیست همون لحظه که داره از خودت بدت میادهمون لحظه که یه چیزیو با تمام وجود میخوای ولی بعد یادت میره همون لحظه که میدونی داری لج میکنی با خودت و بدنت و سلامتیت همون لحظه که میدونی قمار زندگی و آیندته همون لحظه که خوشحالی و فکر میکنی خب دیگه تمومه همون لحظه که میدونی چ

یه چیزی که به شدت روی اعصاب منه اینه که طرف رشته بووووق دانشگاه آزاد بووووق قبول شده که اصلا ربطی به رشته دبیرستانش نداره و بدون کنکور میشه رفت اون رشته ها رو،بعد میاد واسه من میشینه میگه تو دانشگاه نرفتی نمیدونی،اونجا همه چی فرق میکنه :( آخه اسکول من اگه میخواستم که با همون رتبه پارسالمم میتونستم ک

اگزکلی یک ماه مونده.یکماه سرنوشت ساز.یکماهی که پارسال میتونست باعث بشه که این کابوس تموم شه،و الانم میتونه خیلی تعیین کننده باشه.به خدا که میتونه!همه ی مسیر یه طرف و این چند قدم آخر هم یه طرف. چقدر خوبه که هنوز خوبی و خوشی تو دنیا وجود داره و یه عده ازش سهم دارن.چقد خوبه که آدمی که دوستش دارم و انسا

Since the day you left me ,no one believed me again.not becuz you were not here,but cuz i wasn't important for them as i was for you :) maybe you loved me unlimited,or perhaps i was a sample of your past and you wanted to make your dreams come true with me.everytime im being reminded of you just

حالا یه بار ما منتظر نتیجه سنجش بودیماااا...اگه اومد -_- خوبه دفعه پیش که همش سر جلسه خواب بودم و چنان افتضاحی به بار آوردم که خودم وحشت کردم،سر ساعت ۹ کارنامه نهایی رو سایت بود -_- همش حس میکنم جای یه چیزی،یا یه کسی خالیه......هم یه چیزی و هم یه کسی.یا رب سببی ساز که یارم به سلامت و از این حرفا خلا

5 سال پیش...سه شنبه سی ام خرداد...همین ساعتها...من و کتابهایم...بیمارستان...مسافری که بار سفر بسته بود و آماده ی رفتن...ما که التماس میکردیم بماند...دستگاهایی که به بدنش وصل بود...هوشیاری ای که هر لحظه کمتر میشد...قلب بیماری که تاب مقاومت نداشت...لحظه هایی که به کندی می گذشتند...چهره ی کریه سرطان...

و آخرین جمعه و باز هم عبارت منفور "کارنامه در حال بروزرسانی می باشد.لطفا صبر کنید..." فقط یک هفته مونده.خدایا دیگه سپردم دست خودتا،بهترینا رو پیش بیار لطفا!